"ပုထုဇဥ္တို ့မေၾကာက္တာမွန္သေရြ ့ မသိလို ့ခ်ည္းပဲ"

တစ္ဖက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမသိလွ်င္
မသိသေလာက္ မေနာစြန္း ေစတနာၾကီးေနတတ္ျပီး၊
ေစတနာၾကီးသေလာက္ မာနမီး
ထေတာက္ေနတတ္တယ္။ တစ္မတ္သားေလာက္
ျပစ္မွား၊ တစ္မတ္သား ေၾကြးတင္ေရာ၊
ငါးမူးသားမသိေတာ့ ငါးမူးသား ျပစ္မွား၊
ငါးမူးသားေၾကြးတင္ေရာ။ တစ္က်ပ္သားမသိ
တစ္က်ပ္သား အျပစ္ရွာ၊
တစ္က်ပ္သား ေၾကြးတင္လာေရာ။
ေၾကြးယူ ျပစ္မွားေတာ့ စိတ္၊ ခံစရာရွိေတာ့
စိတ္ေရာ စိတ္နားရာ ကိုယ္ပါခံရမယ္။ ေၾကြးမွန္သမွ်
အရင္းမက အတိုးအညြန္ ့ပါတဲ ့ ေၾကြးမ်ိဳးတင္မိခဲ့လွ်င္
အတိုးက အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္လို ့ မရွိ၊
နားေနတယ္ ရယ္လို ့လည္း မရွိ၊
လူလူခ်င္းလိုေလ်ာ္ပစ္လို ့လည္း မရတတ္ဘူး။

ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ခိုးသားငါးရာတို ့က
ကာဠီေက်ာက္ဖ်ာေပၚမွာ စိစိညက္ညက္ ၀ိုင္းထုၾက၊
သတ္ၾကတာ သူျပစ္မွားမိခဲ ့ဖူးတဲ့ မိခင္က
လိုက္ေတာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ မိခင္က
ေၾကြးယူစဥ္တုန္းကပင္ေလ်ာ္ပစ္ျပီးသားပဲ။
သူ ့ေစတနာမွာ ကပ္ပါေနတဲ့ အႏုသယ
လက္ငုတ္မ်ားကသာ အရင္းမွာ အတိုးပါ
လိုက္လံေတာင္းတာ မဟုတ္လား။

ေဃာသက တိႆရဲ ့ရာဇ၀င္ ျပန္ၾကည့္။
တစ္ဘ၀က ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီး၊
သူ ့ေက်ာင္းလာတည္းတာက ရဟႏၱာ။
ရြာေက်ာင္း ဒကာက ဆြမ္းပင့္ကပ္တာ၊
သည္ဧည့္ရဟန္းေကာင္းတာေတြ
စားမိျပီး မျပန္ဘဲမ်ား ေနမွျဖင့္ စိတ္ကျပစ္မွား၊
အားမရေတာ့ စိတ္က ကိုယ္ႏႈတ္
လႈံ ့ေဆာ္ျပီး ရဟႏၱာျပစ္မွားပြဲၾကီး က်င္းပလိုက္တာ ၊
ဘယ္မလဲ သူ ့ခဗ်ာ ဘုရားလက္ထက္ ရဟႏၱာျဖစ္တဲ့အထိ
ပရိနိဗၺာန္စံခါနီး ဆဲဆဲအထိ ဒုဗၻိကႏၱရကပ္ဆိုတဲ့
အငတ္ေဘးၾကီး ဆိုက္သြားရွာပါေလေရာ။

အကယ္တိတိ သည္လိုသာ သားတို ့သမီးတို ့
သေဘာေပါက္ခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္
ဘယ္သူမွ ေပါက္လႊတ္ပဲစား ျပစ္မွားရဲၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။
ဘယ္သူမွ သူတစ္ပါး
စားက်က္ထြက္စားေစမွာ မဟုတ္ဘူး။
ပုထုဇဥ္တို ့ရဲ ့ မေၾကာက္တာမွန္သေရြ ့ မသိလို ့ခ်ည္းပဲ။

မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီး

ေမတၱာျဖင့္ စုစည္းသူ
အႏိႈင္းမဲ့စာတိုေပစမ်ား
(www.infinitydhamma.com)